بج یا نشان سینه چیست؟

بج یک وسیله یا لوازم جانبی است که اغلب حاوی نشان یک سازمان است که برای نشان دادن برخی از کارهای خدماتی، یک دستاورد خاص، نمادی از اقتدار اعطا شده با سوگند (مثلاً پلیس و آتش نشانی)، ارائه یا نمایش داده می شود. نشانه اشتغال مشروع یا وضعیت دانشجویی یا به عنوان وسیله ای ساده برای شناسایی. آنها همچنین در تبلیغات، تبلیغات و برای اهداف برندسازی استفاده می شوند. نشان‌های پلیس به قرون وسطی بازمی‌گردد، زمانی که شوالیه‌ها نشانی از وفاداری و وفاداری خود می‌پوشیدند.

نشان ها را می توان از فلز، پلاستیک، چرم، منسوجات، لاستیک و غیره ساخت و معمولاً به لباس، کیف، کفش، وسایل نقلیه، تجهیزات برقی منزل و غیره متصل می شوند. را می توان با چسب زدن، اتوکشی، دوخت یا اپلیکشن وصل کرد.

نشان‌ها بسیار قابل جمع‌آوری شده‌اند: برای مثال در بریتانیا، حلقه گردآورندگان نشان از سال 1980 وجود داشته است.

در ارتش، نشان ها برای نشان دادن واحد یا بازویی که پوشنده به آن تعلق دارد و همچنین مدارک تحصیلی از طریق آموزش نظامی، رتبه و غیره استفاده می شود. به همین ترتیب، سازمان های جوانان مانند پیشاهنگی و راهنمایی از آنها برای نشان دادن عضویت در گروه، جوایز و رتبه استفاده می کنند.

نشان‌ها به اندازه جواهرات در قرون وسطی محبوب بودند و از جواهرات بسیار گران‌قیمت مانند جواهر قو Dunstable گرفته تا نشان‌های قالبی ساده از سرب یا سایر فلزات اساسی متفاوت بودند. فرم‌های تخصصی عبارت بودند از نشان زائر که توسط کسانی که یک سفر زیارتی را به پایان رسانده بودند، و نشان‌های هرالدیک یا لیری که برای نشان دادن خدمت یا وفاداری به یک شخصیت سیاسی استفاده می‌شدند – این آخرین فرم‌ها به‌ویژه در انگلستان محبوب بودند و در دوره پیش از آن بسیار بحث‌برانگیز شدند. به جنگ های رز. یکی از جشن های سلطنتی در سال 1483 با توزیع 13000 نشان مشخص شد که تعداد زیادی نسبت به جمعیت آن زمان بود. انواع دیگر نشان های تشییع جنازه بود که احتمالاً برای تشییع پیکرهای مهم به عزاداران ارائه می شد، و نشان های تزئینی ساده با حیوانات یا قلب. بزرگ‌ترین شکل نشان به‌عنوان یک آویز به یقه فلزی، اغلب طلایی یا نقره‌ای پوشیده می‌شد.

از نشان لیوری، نشان های مختلف خدمات تکامل یافت که توسط مقامات، سربازان و خدمتکاران پوشیده می شد. در ارتش بریتانیا یک نشان کلاهک فلزی (امروزه اغلب پلاستیکی) که نشان دهنده هنگ سرباز است تا قرن هفدهم استاندارد شد، مانند اکثر ارتش های اروپایی (البته نه همیشه نیروی دریایی). در قرن نوزدهم، یک نشان تقریباً بخش غیرقابل تغییر هر یونیفرم بود، از جمله یونیفرم‌های مدرسه، که در بریتانیا معمولاً هنوز نشان مدرسه را در پارچه روی جیب سینه کت یا کت کت نشان می‌دهند.

یکی از شناخته‌شده‌ترین نشان‌ها، نشان معمولاً ستاره‌ای شکل کلانتر ایالات متحده است که در فیلم‌های وسترن معروف شد. نشان رئیس مائو احتمالاً مشهورترین نشان سیاسی است. اعضای انجمن های برادری و انجمن های اجتماعی اغلب به پین ​​هایی اشاره می کنند که نشان دهنده عضویت آنها به عنوان نشان است.

سنجاق نشان
برنامه کودک بی‌بی‌سی Blue Peter همچنین نشان «پیتر آبی» خود را به افرادی که در برنامه حضور دارند اهدا می‌کند. این‌ها بسیار قابل جمع‌آوری هستند زیرا نمی‌توان آن‌ها را خرید – به جز افرادی که جایزه دریافت کرده‌اند و می‌خواهند آن را بفروشند.

نشان‌های کیس ضخیم، حدود 3 میلی‌متر (0.12 اینچ)، برچسب‌های لوسیتی 3 در 3 سانتی‌متر (1.2 در 1.2 اینچ) هستند که اغلب با قطعات مختلف رایانه، مانند پردازنده‌ها و کارت‌های ویدیویی بسته‌بندی می‌شوند. کیس های کامپیوتری مدرن اغلب با یک فرورفتگی روی پانل جلویی کیس تزئین می شوند تا چسباندن نشان کیس را تسهیل کند.

نشان‌های دکمه‌ای یک نشان گرد بسیار جمع‌آوری‌شده با پوشش پلاستیکی روی طرح یا تصویر هستند. آنها اغلب دارای پشت سنجاق فلزی یا پشتی به سبک سنجاق ایمنی هستند. محبوب ترین اندازه 25.4 میلی متری (1.00 اینچ) است، اما نشان ها می توانند از این اندازه تا نشان های 120 میلی متری (4.7 اینچی) متغیر باشند. این سبک نشان در مبارزات سیاسی استفاده می شود و اغلب به عنوان بخشی از تبریک تولد مانند کارت تولد داده می شود.

در ایالات متحده، نشان هایی که توسط مأموران اجرای قانون، آتش نشانی و امنیتی استفاده می شود، معمولاً از فلز در رنگ ها و پوشش های مختلف ساخته می شوند و در بالای جیب سینه سمت چپ روی پیراهن یا ژاکت لباس پوشیده می شوند. کارآگاهان و سایر پرسنل لباس شخصی ممکن است آنها را روی یک نگهدارنده کمربند یا زنجیر دور گردن ببندند. شکل‌ها چندتایی هستند، به‌طوری‌که ادارات پلیس شهری تمایل دارند تا شکل سپر متفاوتی داشته باشند، و بخش‌های کلانتری معمولاً با شکل ستاره‌ای 5، 6 یا 7 نقطه‌ای استفاده می‌کنند. در بیشتر موارد، مهر میناکاری شده سازمان، شهر، شهرستان یا شرکت را می توان در مرکز نشان یافت.

در محاسبات، از نشان ها برای نشان دادن مهارت ها استفاده می شود. در آموزش، نشان‌های دیجیتالی به‌عنوان شکل‌های جایگزین اعتبار استفاده می‌شوند، مشابه مواردی که در ابتکار نشان‌های بنیاد مک آرتور برای یادگیری مادام العمر استفاده می‌شود.

در ژاپن، اغلب به وکلا نشان پین برگردان داده می شود که به عنوان ابزار شناسایی در دادگاه یا در طول کار عادی آنها عمل می کند. از آنجایی که وکلا به موجب قانون دارای اختیارات ویژه‌ای هستند، مانند قدرت وادار کردن سازمان‌های دولتی به ارائه اطلاعات، این نشان‌ها راهی سریع برای وکلا فراهم می‌کند تا خود را به عنوان چنین معرفی کنند.

نشان هایی که تصویر مائوتسه تونگ را حمل می کردند برای اولین بار قبل از آزادی در چین ظاهر شدند. آنها تا اوایل انقلاب فرهنگی به صورت پراکنده تولید می شدند، تا اینکه در اواخر تابستان 1966 شروع به تولید در مقادیر انبوه کرد. از تابستان 1966 تا تابستان 1969، کارخانه‌ها، واحدهای کاری و واحدهای ارتش در سراسر کشور بیش از چندین میلیارد نشان را در ده‌ها هزار نوع حذف کردند. نشان های مائو بخشی جدایی ناپذیر از فرقه مائو بود. یان جیاقی در تاریخ انقلاب فرهنگی خود بخشی را با عنوان «نمایش وفاداری» و کنترل فکر گنجانده است. به گفته یان، «مدتی پس از شروع انقلاب فرهنگی… ناگهان در دست داشتن یک «کتاب قرمز کوچک» و یک نشان رئیس مائو که به سینه سنجاق شده بود، خشم شد. بر اساس یک تخمین بسیار تقریبی، در سال 1969 بیش از نود درصد مردم نشان مائو را می پوشیدند.

روی هر نشان چهره مائو تسه تونگ نقش بسته بود. اکثریت قریب به اتفاق نیمرخ سمت چپ سر مائو را حمل می‌کردند، اگرچه برخی نماهای کامل از جلوی سر، بدن او از کمر به بالا، یا به ندرت تمام بدن او را نشان می‌دادند. با توجه به حال و هوای سیاسی حاکم، نشان‌هایی که نمایه راست مائو را نشان می‌دادند به سرعت تبدیل به تابو شدند. نشان‌ها در رنگ‌های زیادی وجود داشتند، اگرچه اکثر آنها قرمز بودند. نشان‌ها معمولاً دارای شعار بودند و اغلب یک سایت یا رویداد انقلابی را به تصویر می‌کشیدند. بیشتر نشان‌ها گرد بودند، اگرچه با تکثیر ساخت آنها، شکل‌های زیادی از شکل قلب تا پرچم، از بیضوی تا مستطیل ظاهر می‌شد. قطر نشان ها از کمتر از یک سانتی متر تا تقریباً دویست سانتی متر متغیر بود. برخی از نشان ها در تاریکی می درخشیدند. دیگران قطعات متحرک داشتند. به طور کلی هر نشان یک سنجاق قفلی به آن چسبانده بود که با آن می‌توان آن را به لباس چسباند، یا برای افراد غیرتمند، مستقیماً از طریق پوست. از جمله مواد مورد استفاده می توان به بامبو، آلومینیوم، طلا، نقره، چینی، مروارید مادر، کاغذ، چوب و حتی قطعات هواپیماهای جنگنده آمریکایی بر فراز ویتنام سرنگون شد.

اگرچه بیشتر این نشان‌ها پس از پایان انقلاب فرهنگی از بین رفتند، اما نشان‌های مائو پرشمارترین نمادهای دهه غم‌انگیزی هستند که بسیاری از چینی‌ها آن را «ده سال از دست رفته» می‌نامند. برخی صحنه‌ها و وقایع معروف از انقلاب و سال‌های اولیه جمهوری خلق چین را به تصویر می‌کشند و بنابراین گزارشی نمادین از تاریخ رسمی حزب کمونیست چین ارائه می‌دهند. برخی دیگر رویدادها یا شعارهایی از انقلاب فرهنگی را به نمایش می گذارند و در واقع تصمیمات و قسمت های اصلی مراحل اولیه انقلاب فرهنگی را به تصویر می کشند. برای بسیاری از چینی ها، آنها یادآور دیوانگی هایی هستند که در آن دوره چین را فرا گرفته بود. اما برای تعداد فزاینده ای از مردم، آنها به اقلام با ارزش کلکسیونی تبدیل شده اند. نشان‌های دوران انقلاب فرهنگی مائو که زمانی نماد وفاداری و شور انقلابی بودند، اکنون به کالا تبدیل شده‌اند.

نشان هایی که تصویر مائوتسه تونگ را حمل می کردند برای اولین بار قبل از آزادی در چین ظاهر شدند. آنها تا اوایل انقلاب فرهنگی به صورت پراکنده تولید می شدند، تا اینکه در اواخر تابستان 1966 شروع به تولید در مقادیر انبوه کرد. از تابستان 1966 تا تابستان 1969، کارخانه‌ها، واحدهای کاری و واحدهای ارتش در سراسر کشور بیش از چندین میلیارد نشان را در ده‌ها هزار نوع حذف کردند. نشان های مائو بخشی جدایی ناپذیر از فرقه مائو بود. یان جیاقی در تاریخ انقلاب فرهنگی خود بخشی را با عنوان «نمایش وفاداری» و کنترل فکر گنجانده است. به گفته یان، «مدتی پس از شروع انقلاب فرهنگی… ناگهان در دست داشتن یک «کتاب قرمز کوچک» و یک نشان رئیس مائو به سینه سنجاق شده بود. Geming” Shinian Shi (Tianjin: Tianjin Renmin Chuban She, 1986), 281-82.] طبق یک برآورد بسیار تقریبی، در سال 1969 بیش از نود درصد مردم نشان مائو می پوشیدند. رنمین چوبان شی، 1993)، ص 75.]

روی هر نشان چهره مائو تسه تونگ نقش بسته بود. اکثریت قریب به اتفاق نیمرخ سمت چپ سر مائو را حمل می‌کردند، اگرچه برخی نماهای کامل از جلوی سر، بدن او از کمر به بالا، یا به ندرت تمام بدن او را نشان می‌دادند. با توجه به حال و هوای سیاسی حاکم، نشان‌هایی که نمایه راست مائو را نشان می‌دادند به سرعت تبدیل به تابو شدند. نشان‌ها در رنگ‌های زیادی وجود داشتند، اگرچه اکثر آنها قرمز بودند. نشان‌ها معمولاً دارای شعار بودند و اغلب یک سایت یا رویداد انقلابی را به تصویر می‌کشیدند. بیشتر نشان‌ها گرد بودند، اگرچه با تکثیر ساخت آنها، شکل‌های زیادی از شکل قلب تا پرچم، از بیضوی تا مستطیل ظاهر می‌شد. قطر نشان‌ها از کمتر از یک سانتی‌متر تا تقریباً دویست سانتی‌متر متغیر بود. در تاریکی می درخشید؛ دیگران قطعات متحرک داشتند. به طور کلی هر نشان یک سنجاق قفلی به آن چسبانده بود که با آن می‌توان آن را به لباس چسباند، یا برای افراد غیرتمند، مستقیماً از طریق پوست. از جمله مواد مورد استفاده می توان به بامبو، آلومینیوم، طلا، نقره، چینی، مروارید مادر، کاغذ، چوب و حتی قطعات هواپیماهای جنگنده آمریکایی بر فراز ویتنام سرنگون شد.

اگرچه بیشتر این نشان‌ها پس از پایان انقلاب فرهنگی از بین رفتند، اما نشان‌های مائو پرشمارترین نمادهای دهه غم‌انگیزی هستند که بسیاری از چینی‌ها آن را «ده سال از دست رفته» می‌نامند. برخی صحنه‌ها و وقایع معروف از انقلاب و سال‌های اولیه جمهوری خلق چین را به تصویر می‌کشند و بنابراین گزارشی نمادین از تاریخ رسمی حزب کمونیست چین ارائه می‌دهند. برخی دیگر رویدادها یا شعارهایی از انقلاب فرهنگی را به نمایش می گذارند و در واقع تصمیمات و قسمت های اصلی مراحل اولیه انقلاب فرهنگی را به تصویر می کشند. برای بسیاری از چینی ها، آنها یادآور دیوانگی هایی هستند که در آن دوره چین را فرا گرفته بود. اما برای تعداد فزاینده ای از مردم، آنها به اقلام با ارزش کلکسیونی تبدیل شده اند. نشان‌های دوران انقلاب فرهنگی مائو که زمانی نماد وفاداری و شور انقلابی بودند، اکنون به کالا تبدیل شده‌اند.

نشان های قبل از 1966

فرقه مائو در سالهای میانی انقلاب فرهنگی به اوج خود رسید، اما در دوره یانان آغاز شد و رسماً در مبارزات اصلاحی 1942-1945 تقویت شد [موریس مایزنر، مارکسیسم، مائوئیسم، و اتوپیانیسم (مدیسون: دانشگاه ویسکانسین مطبوعات، 1982)، 157-59.]، زمانی که مائو و همکارانش بر بازنویسی تاریخ ح‌ک‌چ نظارت کردند و مائو «خود را از یک شخصیت نظامی به یک شخصیت جهان‌سالار تبدیل کرد… به یک سقراط چینی که کاملاً منطق و کلمه را در اختیار داشت. [دیوید ای. آپتر، «یانان و بازسازی روایت واقعیت»، در چین در تحول، ویرایش. تو وی مینگ (کمبریج: انتشارات دانشگاه هاروارد، 1994)، 211.] احتمالاً تصادفی نیست که اولین نشان مائو به احتمال زیاد در این دوره ظاهر شد. و احتمالاً تصادفی نیست که کانگ شنگ، که به مائو در اجرای کمپین اصلاح کمک کرد، یکی از دستکاری کنندگان اصلی فرقه مائو در طول انقلاب فرهنگی بود.

در مورد منشا اولین نشان مائو تردید وجود دارد، اما به احتمال زیاد زمانی در دوره یانان ظاهر شد. چندین نشان از آن دوران باقی مانده است، و کارشناسان، که نمی توانند به اجماع برسند که کدام نشان اول است، بحث های قابل توجهی را درگیر کرده اند. به عنوان مثال، Huang Miaoxin، یک مجموعه دار معروف شانگهای، ادعا می کند که اولین نشان (و یکی از آنها در مجموعه او) توسط ارتش متحد دموکراتیک منچوری (Dongbei Minzhu Lianjun) در سال 1937 صادر شد. پکن: Beijing Chuban She، 1993)، 2.] اما Sakurayi Chodoido، گردآورنده ژاپنی پرکار نشان‌های مائو قبل از انقلاب فرهنگی، استدلال می‌کند که آقای هوانگ در اشتباه است زیرا ارتش متحد دموکراتیک منچوری تا ژانویه 1946 تأسیس نشده بود از نظر تاریخچه حزب، آقای Sakurayi نادرست است. طبق فرهنگ لغت رسمی تاریخ ح‌ک‌چ، ارتش متحد دموکراتیک منچوری در اوایل دهه 1930 تأسیس شد. اما اکثر کارشناسان چینی معتقدند که اولین نشان در سال 1942 یا 1943 در دوره اصلاح Yanan ظاهر شد. اگر کسی قبول کند که فرقه مائو در این دوره شکل گرفت که مائو بسیاری از رقبای باقیمانده خود را حذف کرد و نقش خود را در تاریخ ح‌ک‌چ بازنویسی کرد، منطقی است.

برای سفارش خرید پرچم ایران، پرچم اهتزار، پرچم ساحلی، پرچم سازمانی با لوگو اختصاصی، بج یا نشان سینه سازمانی مجموعه شما کافی است با شماره 86020320 کارشناسان بخش فروش پارس پرچم تماس گرفته و با قیمت مطلوب و کیفیت عالی کار خود را در کوتاهترین زمان تحویل بگیرید.